Euritmie

Het koor l Kindertaal l Kunst l Euritmie l Cabaret l

Het heeft iets weg van levend menselijk weven

In de aula zijn even later de tafels en stoelen aan de kant geschoven. In de wandelgangen ving ik al op dat er met schoenen aan niet geparticipeerd mag worden. Waaraan, dacht ik? En toen begon de euritmie.

Annemarie Ehrlich; misschien wel de meest inspirerende persoon van de dag. De toepasselijk geklede seniore dame geniet kenbaar groot respect van het publiek. Met een sierlijke gele hoofddoek en zwarte jurk zet zij tijdens de euritmiesessie de gasten aan het bewegen. Op speciaal aangeschafte schoentjes, die stiekem een beetje doen denken aan die van een balletvoorstelling, loopt iedereen achter elkaar in een grote cirkel. Ritueel bewegen zij allen coulant van voor naar achter, van links naar rechts terwijl mevrouw Ehrlich op het podium het gedicht van de euritmie voordraagt. “Loop zoals kinderen een golf zouden tekenen”, draagt zij vervolgens op. Zo worden de bewegingen naarmate de sessie vordert ingewikkelder en heeft het iets weg van levend menselijk weven. Sommigen hebben meer en meer moeite met de pasjes en hier en daar ontstaat verwarring en overleg. Het is vreemd genoeg grappig om te zien hoe zij groot leiderschap vertoont door deze groep van meer dan honderd man met gemak aan te sturen. Maar vergis je niet, door de scherpheid van Annemarie Ehrlich weet je dat voor alles een doel is.

Voor het tweede deel van de sessie wordt met stoelen een grote kring gevormd. Na het bewegen is nu het denken aan de beurt. Ze opent: “Waarom hebben we net zo bewogen als we bewogen hebben? Wat heeft u waargenomen?”. Vervolgens laat zij een lange stilte vallen. Langzaam komen er weldoordachte reacties op haar vragen. Waar het voor de buitenstaander zojuist nog over kwam als een gymoefening wordt de betekenis al discussiërende helder. Zo blijkt de euritmie diepgaandere betekenissen te verwezenlijken als bijvoorbeeld leren door in beweging te blijven en het bewustzijn van de invloed van jezelf op de omgeving. Ergens klinkt het vreemd in de oren als je nagaat dat jonge kinderen ook euritmie volgen. Voor hun begint het bij bewegen, het begrip komt vermoedelijk later. Misschien is dit een kwestie van jong geleerd oud begrepen.

Van vrijeschoolkind tot euritmist

De van oorsprong Duitse Annemarie Ehrlich zat in haar vaderland op een van de eerste vrijescholen. Toen de tweede wereldoorlog uitbrak vluchtte zij met haar ouders op jonge leeftijd naar Nederland. Bewust werd gekozen voor dit land, want van de omliggende landen werd alleen hier het vrijeschoolonderwijs aangeboden. Vrijeschoolkind in hart en nieren, vol passie vertelt zij hierover. Na haar volgde haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen net als haar vol enthousiasme het vrijeschoolonderwijs.

Nederland werd het nieuwe thuisland van mevrouw Ehrlich. Omdat ze op jonge leeftijd verhuisde, voelt ze zich volledig Nederlander. “Ik spreek goed Nederlands, net als mijn kinderen en kleinkinderen. Wij zijn dan ook Nederlanders.”

Aanpassingsproblemen

Of vrijeschoolkinderen aanpassingsproblemen hebben na hun schoolcarrière? Nee, zeker niet.” Mevrouw Ehrlich vertelt dat ze in 1941, ten tijde van de oorlog, gedwongen over moest stappen naar een openbare school. De Duitsers stonden vrijescholen namelijk niet meer toe. “Ik heb totaal geen moeite gehad met ‘openbare schoolkinderen’. Hetzelfde geldt voor mijn zoon, hij heeft na de middelbare school medicijnen gestudeerd en totaal geen aanpassingsproblemen gehad.”

Liefde voor euritmie

Bij toeval is mevrouw Ehrlich in aanraking gekomen met euritmie. Na de oorlog wist ze niet precies welke richting ze haar leven wilde geven. Een vriendin van haar ging een cursus euritmie volgen en vroeg haar mee. Op haar negentiende ging ze mee met haar vriendin en was verkocht. Nu, 66 jaar later, is euritmie nog steeds haar grote liefde. “Ik noem euritmie vaak geest- en zielengymnastiek. Oefeningen zijn nooit afgerond, je kan door blijven ontdekken op bewustzijnsniveau. Wat is er allemaal in de ruimte? Bewegend denken verlevendigd.”

Als je door middel van beweging zo goed kunt leren, waarom wordt dit vak dan niet op alle scholen gegeven? Volgens mevrouw Ehrlich kost het veel geld en zijn er niet genoeg euritmisten in Nederland. Ook begrijpt ze goed dat mensen het een beetje ‘vreemd’ vinden als ze er nog niet eerder mee in aanraking zijn geweest. “Op de openbare middelbare school krijg je een geestelijk korset om, waar de kinderen niet uit kunnen. Dit terwijl iedereen een andere persoonlijkheid heeft.” Mensen die hun schoolcarrière hebben gevolgd op de vrijeschool, weet mevrouw Ehrlich dan ook onmiddellijk te herkennen. “Deze mensen zijn uit één stuk, een volledig mens. Ik zie andere mensen zwieberen met hun innerlijk. De vrijeschool werkt gewoon goed door in persoonlijkheidsontwikkeling.”

Onbekendheid van de vrijeschool

Hoe kan het als de vrijeschool zo’n positieve uitwerking heeft op een mens, dat er zo’n grote onbekendheid om deze instelling hangt? Mevrouw Ehrlich is hier heel duidelijk in: “als je de vrijeschool gewend bent, ken je niet anders. Hierdoor is het lastig uit te leggen wat het nu precies is. Het heeft ook iets spiritueels over zich, dit schrikt veel mensen af. In plaats dat mensen zich inlezen, zouden ze een keer langs moeten komen en gewoon doen. Op die manier maak je goed kennis met de vrijeschool.”

We sluiten het gesprek af met de vraag wat deze euritmie goeroe het belangrijkste vindt van haar vak. “Mijn ideaal is mensen verder te helpen in hun geestelijke ontwikkeling.”

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: